كثرت جلالت اين بزرگوار . علّامهء مجلسى رحمه اللّه در بحار در باب تعداد اشخاصى كه مشرّف شدند به لقاى امام زمان عليه السّلام در غيبت كبرى ، اين بزرگوار را نقل كرده و از جماعتى از خود او نقل كرده كه فرمود : شبى طواف مىكردم بر دور خانهء كعبه كه جوان خوشرويى را ديدم كه مشغول به طواف گرديد چون به من رسيد دسته گل سرخى به من عطا كرد - و اين در غير فصل گل بود - پس من از او گرفتم و بوييدم آن‌گاه پرسيدم كه ، اى سيد من ، اين گل از كجاست ؟ ! فرمود : از خرابات . اين بفرمود و پنهان شد . ديگر او را نديدم « 1 » . و الخرابات هي جزائر المغرب من البحر المحيط ، منها : الجزيرة الخضراء ، كما عن أنساب السمعانى و غيره . و قريب به همين حكايت نيز از شيخ محمد بن شيخ حسن بن زين الدين الشهيد تلميذ صاحب ترجمه نقل شد « 2 » و شايد اين قضيه براى هر دو روى داده باشد يا راوى به واسطهء اتحاد اسم اشتباه كرده باشد و در اين‌جا دو مطلب است : اول آن‌كه ، جناب ميرزا محمد صاحب ترجمه از سادات جليل و از سلالهء دودمان خليل است چنان كه در اوّل بحار « 3 » و تعليقهء استاد اكبر « 4 » و جامع الرواة « 5 » و فوائد المدنية « 6 » ملا محمد امين استرآبادى ، تمامى تعبير فرموده‌اند از او به سيد ، بلكه در حاشيهء معراج « 7 » است كه آن بزرگوار سيد حسينى بوده پس آنچه در روضات است كه سيادتش به واسطه انتسابش بوده از جانب مادر به ائمهء عليهم السّلام غريب « 8 » است چه در لسان اهل علم ، خصوص در امثال اين مقام از منتسب به امّ به بنى هاشم « سيد »

--> ( 1 ) . همان ، ج 52 ، ص 176 ؛ نجم الثاقب ، ص 596 ( 2 ) . ر . ك : النجم الثاقب ، ص 597 به نقل از الدر المنثور ، الدر المنثور من المأثور و غير المأثور ، ج 1 ، ص 212 چاپ سال 1398 ه . ق . ؛ جنة المأوى ، ص 297 ( 3 ) . بحار ، ج 110 ، ص 158 و ج 1 ، ص 22 ( 4 ) . تعليقهء وحيد بهبهانى ( ضمن منهج ) ص 2 ؛ رجال خاقانى ، ج 1 ( 5 ) . جامع الرواة ، ج 1 ، ص 5 ( 6 ) . الفوائد المدنيه ، ص 185 ، 11 ( 7 ) . معراج اهل الكمال منظور است ( 8 ) . روضات الجنات ، ج 7 ، ص 36